Fireboy & Watergirl: Forest

Analiz eden All-app

İki kişilik oyun ararken genellikle hızlı öğrenilen ama birlikte düşünmeyi gerçekten gerektiren yapımlar arıyorum. Fireboy & Watergirl: Forest bu ihtiyaca doğrudan cevap veren, Ateş Çocuk ile Su Kız’ı aynı tapınakta yönettiğiniz bir aksiyon ve bulmaca oyunu. İlk bakışta basit görünse de ilerledikçe yalnızca karakterleri hareket ettirmek yetmiyor; hangi düğmeye kimin basacağını, hangi tehlikeden kimin geçebileceğini ve iki kahramanın aynı anda nasıl konumlandırılacağını planlamak gerekiyor.

Oyunun geliştiricisi Oslo Albet. Ücretsiz sunulması, PEGI 3 yaş derecelendirmesi ve Android 7.0 ya da daha yeni bir sistem gerektirmesi sayesinde erişim eşiği düşük. Mağaza tarafında 10 milyondan fazla kurulum görmüş olması da bu klasik ikili oynanış fikrinin geniş bir kitleye ulaştığını gösteriyor. Benim açımdan asıl önemli nokta ise oyunun tek başına oynanabilse de tasarımının iki kişinin birlikte karar vermesine çok daha fazla anlam kazandırması.

İlk bölümden itibaren izlenecek temel yol

Oyuna başlarken kendime küçük bir düzen kuruyorum: Önce ekranı okuyup her iki karakter için güvenli görünen yerleri belirliyorum, sonra yalnızca bir sonraki hamleyi planlıyorum. Bu yaklaşım, özellikle oyunu ilk kez açan biriyle oynarken işe yarıyor; bütün bölümü bir kerede çözmeye çalışmak yerine, sıradaki güvenli noktaya odaklanmak daha anlaşılır ve daha az stresli.

Bir arkadaşla aynı telefonu paylaşırken de baştan kimin hangi karakteri yöneteceğini kararlaştırmak iyi bir alışkanlık. Roller net olunca iki oyuncu aynı anda bütün hareketleri tarif etmiyor; biri kendi karakterinin yolunu izlerken diğeri karşı tarafın konumunu takip edebiliyor. Karakterleri bölüm ortasında değiştirmek de mümkün bir tercih, fakat bunu gelişigüzel değil, güvenli bir durak noktasında yapmak kontrolün kimde olduğu konusundaki karışıklığı azaltıyor.

Oyun tek başına da oynanabildiği için yanında eşlik edecek biri olmayan oyuncu hemen vazgeçmek zorunda değil. Yine de tek kişilik düzende hareketleri sıraya koymak gerekiyor: Önce bir karakteri bekleyebileceği bir yere taşıyıp sonra diğerini ilerletmek, iki tarafı aynı anda yönetmeye çalışmaktan daha rahat. Ben bunu özellikle dikkatin dağıldığı kısa oturumlarda tercih ediyorum.

Bugünkü haliyle oyun nasıl bir deneyim sunuyor?

Temel amaç, Ateş Çocuk ve Su Kız’a orman tapınağında yol göstermek. İki karakterin birbirinden farklı özellikleri olduğu için aynı yolu kullanamıyorlar. Bu ayrım, oyunun bütün bulmaca yapısını oluşturuyor: Bir karakterin güvenle ilerlediği bölüm diğeri için tehlikeli olabilir. Bu yüzden oyunu yalnızca refleks isteyen bir platform oyunu gibi görmek eksik kalır; asıl keyif, iki karakterin hareketlerini birbirine bağlamaktan geliyor.

Kontrollerin mantığını kavramak uzun sürmüyor. Yine de kolay öğrenilmesi, bölümlerin otomatik olarak kolay olduğu anlamına gelmiyor. Özellikle iki karakteri aynı anda düşünmeye başladığınızda ekranı sürekli taramanız gerekiyor. Bir yandan kendi karakterinizi güvenli bir noktaya taşırken diğer yandan arkadaşınızın hangi platforma geçeceğini takip etmek, oyunun küçük ama etkili gerilimlerinden biri.

Ben bu yapıyı, kısa oyun oturumları için oldukça uygun buluyorum. Bir otobüs yolculuğunda, beklerken ya da akşam birkaç bölüm oynamak istediğinizde hemen başlanabiliyor. Ancak oyunun en iyi tarafı, telefonu tek başına elinde tutan kişinin değil, ekranın etrafında birlikte karar veren iki kişinin daha fazla eğlenmesi. Bir arkadaşla oynandığında “sen düğmeye bas, ben geçeyim” gibi basit cümleler kısa sürede gerçek bir koordinasyon gerektiren planlara dönüşüyor.

İki karakter arasındaki fark neden önemli?

Oyunun başarısı, Ateş Çocuk ve Su Kız’ın yalnızca farklı görünümlere sahip olmasına dayanmıyor. Karakter ayrımı, her bölümde karar vermenizi sağlayan temel kural. Bir tehlikeyi yanlış karakterle aşmaya çalıştığınızda ilerleme duruyor veya yeniden denemeniz gerekiyor. Bu nedenle bölümleri ezberlemekten çok, her alanın hangi karaktere uygun olduğunu anlamak değerli.

Burada işe yarayan bir yöntem, hareket etmeden önce iki karakterin ulaşabileceği güvenli noktaları gözden geçirmek. Ben doğrudan koşmak yerine önce ekranı okuyunca daha az hata yaptığımı fark ettim. Özellikle bir karakteri ileri gönderip diğerini geride bırakmak cazip geliyor; fakat sonraki adımın geride kalan karakter için mümkün olup olmadığını kontrol etmeden ilerlemek zaman kaybettirebiliyor.

Bir başka pratik yaklaşım da karakterleri olabildiğince aynı ritimde taşımak. Biri çok ileride, diğeri başlangıca yakın kaldığında koordinasyon zorlaşıyor. Her iki karakteri de bir sonraki güvenli bölgeye ulaştırmak, kontrolü yeniden kurmayı kolaylaştırıyor. Bu, mağaza açıklamasında görünmeyen ama oyundan daha fazla verim almak isteyen oyuncular için önemli bir oynama alışkanlığı.

Tek başına oynarken ne değişiyor?

İki kişilik tasarımına rağmen oyunu tek başıma da oynayabiliyorum. Bu durumda iki karakter arasında geçiş yaparak her birini ayrı ayrı yönlendirmek gerekiyor. Tek oyunculu kullanım, oyunun bulmacalarını daha kontrollü çözmenizi sağlıyor; çünkü kararları paylaşmak zorunda kalmıyorsunuz. Buna karşılık aynı anda iki karakterin konumunu zihinde tutmak daha yorucu olabiliyor.

Tek başına oynayacak kişiler için en iyi yöntem, önce bir karakteri güvenli ve beklemesi kolay bir noktaya taşımak, sonra diğerine geçmek. İki karakteri sürekli hareket ettirmeye çalışmak yerine sırayla küçük hedefler belirlemek kontrolü rahatlatıyor. Bu tarz oynanış, hızlı aksiyon bekleyenleri yavaşlatabilir; fakat sabırlı oyuncular için bölümlerin mantığını daha net görme fırsatı sunuyor.

Benim değerlendirmemde oyun, tek kişilik bir platform oyununa alternatif olabilir ama onun yerini tamamen tutmuyor. Eğer amacınız yalnızca karakterinizi akıcı biçimde ilerletmekse, tek kahramanlı ve daha doğrudan kontrollere sahip bir oyun daha rahat gelebilir. Burada eğlence, iki hareket dizisini birbirine bağlamaktan doğuyor.

Günlük kullanımda kimler için uygun?

Bu oyun, birlikte oynayacak kardeşler, arkadaşlar veya ebeveyn ile çocuk için iyi bir seçim olabilir. PEGI 3 derecelendirmesi de yaş açısından geniş bir kitleye hitap ettiğini gösteriyor. Yine de küçük yaştaki oyuncular için yalnızca yaş etiketine bakmak yerine, iki karakteri aynı bölümde yönetmenin ne kadar dikkat gerektirdiğini de hesaba katmak gerekir.

Örneğin bir ebeveyn ve çocuk, her bölümde bir karakteri paylaşarak oynayabilir. Çocuk hareketleri seçerken yetişkin çevredeki tehlikeleri ve sıradaki adımı anlatabilir. Bu, oyunu yalnızca zaman geçirmekten çıkarıp birlikte problem çözmeye dönüştürüyor. Benzer şekilde iki arkadaş, kimin hangi karakteri kontrol edeceğini değiştirerek bir kişinin sürekli aynı role sıkışmasını önleyebilir.

Oyunu, rekabetçi çevrim içi maçlardan hoşlanan birine ilk seçenek olarak önermem. Buradaki tatmin, başka oyuncuları yenmekten değil, bir engeli birlikte aşmaktan geliyor. Ayrıca uzun hikâye anlatımı, karakter gelişimi veya karmaşık rol yapma sistemleri arayanlar da beklentisini düşük tutmalı. Bu, odağını tapınak içindeki hareket ve koordinasyona veren sade bir deneyim.

Kontrol ve koordinasyon için işe yarayan küçük taktikler

İlk önemli taktik, her iki karakteri de aynı anda riskli bir alana sokmamak. Bir karakterin güvenli konumu kesinleşmeden diğerini ileri taşımak, geri dönüşü zor durumlar yaratabiliyor. Ben önce çevredeki geçişleri inceliyor, ardından karakterlerden birine kısa ve güvenli bir görev veriyorum. Böylece hata yaptığımda bütün bölümü baştan düşünmek yerine yalnızca son hamleyi düzeltebiliyorum.

İkinci taktik, iletişimi hareketten önce kurmak. İki kişi oynarken biri “hazır” demeden düğmeye basmak veya platformdan atlamak, diğer oyuncunun planını bozabiliyor. Çok basit görünen bu alışkanlık, özellikle iki karakterin aynı anda doğru yerde bulunmasını gerektiren anlarda ciddi fark yaratıyor.

Üçüncü taktik, başarısız denemeleri yalnızca hata olarak görmemek. Bir bölümde hangi karakterin hangi alana uygun olduğunu öğrendiğinizde sonraki denemeler hızlanıyor. Bu nedenle ilk denemede kusursuz oynamaya çalışmak yerine, güvenli yolları keşfetmek daha verimli. Oyun hızlı tepki kadar gözlem ve tekrar üzerine de kurulu.

Dördüncü olarak, ekranın tamamını yalnızca kendi karakteriniz için kullanmamanızı öneririm. Diğer kahramanın bulunduğu alanı sürekli takip etmek, bir sonraki hamlenin sonucunu önceden tahmin etmenizi sağlıyor. Tek başına oynarken bu daha zor; iki kişi oynarken ise rollerin net biçimde paylaşılması ekran takibini kolaylaştırıyor.

Ayarlarda kontrol edilecek noktalar

Benzer oyunlarda oyuncular bazen ayar menüsünde kontrolü değiştirecek seçenekler arıyor; burada ise en faydalı hazırlık, ekrandaki yönlendirme biçiminin ve kontrol alanlarının elinize nasıl oturduğunu kısa bir denemeyle anlamak. Oyun başlamadan önce telefonu iki oyuncunun da rahat görebileceği bir yere koymak, özellikle küçük ekranda birbirinin parmak hareketini kapatmayı önleyebilir. Ekranı paylaşırken telefonu sırayla elden ele vermek yerine sabit tutmak da dikkati karakterlerin konumunda bırakıyor.

Çocukla oynarken ilk denemeyi acele etmeden yapmak, hangi karakterin nasıl yönlendirildiğini anlamaya yardımcı oluyor. Ben yetişkin oyuncunun bütün hamleleri üstlenmesi yerine çocuğa bir karakteri ve küçük bir hedefi bırakmasını daha iyi buluyorum. Böylece oyun yalnızca talimat izlemeye dönüşmüyor; çocuk kendi kararının sonucunu görebiliyor. Kontrol düzeni rahat değilse oturumu uzatmak yerine kısa bir ara verip telefonu yeniden konumlandırmak daha akıllıca.

Daha hızlı ilerlemek için tekrar edilebilir alışkanlıklar

Deneyimli oyuncuların hız kazanması, her hamleyi aceleye getirmekten çok aynı kontrol sırasını tekrar edebilmesinden geliyor. Ben önce tehlikeli alanı ve iki karakterin bekleyebileceği noktaları tarıyor, sonra bir karakterle tek bir geçiş yapıp durumun değişip değişmediğine bakıyorum. Bu küçük kontrol döngüsü, bir hata sonrası bütün planı unutmayı önlüyor ve özellikle tek kişilik oyunda zihinsel yükü azaltıyor.

İki kişi oynarken kısa ve tutarlı bir iletişim dili kurmak da fark yaratıyor. “Bekle”, “geçiyorum” ve “hazır mısın?” gibi net ifadeler, uzun açıklamalardan daha kullanışlı; kimin hangi karakterde olduğu baştan belliyse komutların kime yönelik olduğu da karışmıyor. Bir geçiş tekrar tekrar başarısız olursa aynı hareketi daha hızlı denemek yerine sırayı değiştirip karakterlerden birini güvenli konuma almak, sorunun zamanlamadan mı yoksa planlamadan mı kaynaklandığını anlamayı kolaylaştırıyor.

Birlikte oynayanlar rollerini her bölümde değiştirebilir; fakat her hamlede kontrolü devretmek iyi bir fikir değil. Ben bölümün güvenli bir noktasına ulaşana kadar aynı kişinin karakteri yönetmesini, sonra rol değişimini konuşmayı tercih ediyorum. Bu, hem yeni oyuncunun hareket düzenini öğrenmesine zaman tanıyor hem de başarılı bir planın ortasında kimin neyi kontrol ettiği sorusunu ortadan kaldırıyor.

Güncelleme, mevcut oyuncular ve eksik kalan taraflar

Oyunun mevcut sürümü 2.0.0. Bu bilgi, bugün kurulacak sürümün hangi noktada bulunduğunu anlamak açısından yararlı; ancak yalnızca sürüm numarasına bakarak büyük bir oynanış değişikliği varsaymak doğru olmaz. Benim için önemli olan, mevcut deneyimin hâlâ aynı temel fikre sadık kalması: iki farklı karakter, ortak bir hedef ve birlikte çözülmesi gereken çevresel engeller.

Oyun 22 Mayıs 2019 tarihinde yayımlandı. Bu nedenle onu yeni nesil, sürekli değişen bir canlı hizmet oyunu gibi değerlendirmiyorum. Güncel sürümle birlikte beklentiyi doğru kurmak gerekiyor: Burada asıl değer, yıllar içinde değişen etkinliklerde veya sürekli eklenen içeriklerde değil, iki karakterli bulmaca-platform yapısının tekrar oynanabilirliğinde yatıyor.

Mevcut kullanıcılar için bunun olumlu tarafı, oyunun kimliğinin kolay anlaşılması. Bir kez temel kuralları öğrendiğinizde oyuna geri dönmek zor değil. Kısa bir aradan sonra bile karakterlerin farklı kullanım mantığını hatırlayabiliyorsunuz. Öte yandan uzun süre oynayan kişiler, yeni sürümden tamamen farklı bir deneyim bekliyorsa daha sınırlı bir yapı hissedebilir.

Oyunun ortalama puanı 3,8 ve değerlendirme sayısı 28 bin civarında. Bu tablo bana, geniş kitleye ulaşmasına rağmen herkesin aynı ölçüde memnun olmadığını düşündürüyor. Benim deneyimimde bunun temel nedeni oyunun açıkça ortak hareket üzerine kurulması. Tek başına oynandığında kontrol yükü artıyor; iki kişiyle oynandığında ise iletişim kurulmadığında eğlence kolayca sabırsızlığa dönüşebiliyor.

Rakip türlerle karşılaştırınca nerede duruyor?

Benzer aksiyon-platform oyunlarında çoğu zaman tek bir karakteri yönlendirir, engelleri refleks ve zamanlamayla aşarsınız. Bu yaklaşım, hızlı başlamak isteyenler için daha akıcıdır. Fireboy & Watergirl: Forest ise tempoyu biraz düşürüp karar verme kısmını öne çıkarıyor. Bir engeli yalnızca doğru anda zıplayarak değil, doğru karakteri doğru yere taşıyarak çözüyorsunuz.

İki kişilik yerel oyunlarda da genellikle rekabet veya aynı hedefe koşma fikri öne çıkar. Burada iki oyuncu birbirinin rakibi değil, aynı planın parçaları. Bu nedenle birlikte oyun oynama alışkanlığı kazanmak isteyenler için daha sakin ve iş birliğine dayalı bir seçenek olabilir. Fakat arkadaşınız oyun sırasında konuşmayı veya beklemeyi sevmiyorsa, daha hızlı tempolu bir alternatifin daha iyi sonuç vereceğini düşünüyorum.

Bulmaca oyunlarıyla karşılaştırıldığında ise bu yapım, tamamen zihinsel ve durağan bir deneyim sunmuyor. Karar verirken karakterleri hareket ettirmek, zamanlamayı ayarlamak ve güvenli konumları korumak gerekiyor. Bu karışım, saf bulmacalardan sıkılan ama yoğun aksiyon oyunlarında yorulan oyuncular için dengeli bir orta yol oluşturuyor.

Hangi sınırlamalar kararınızı etkileyebilir?

En belirgin sınırlama, oyunun iki karakter mantığının her oyuncuya hitap etmemesi. Ben tek başıma oynarken bir karakteri bekletip diğerine geçme düzenini kabul edebiliyorum; fakat sürekli hareket ve doğrudan ilerleme isteyen biri için bu süreç ağır gelebilir. Oyunun temel fikri aynı zamanda en büyük filtresi: ortak koordinasyonu sevmiyorsanız, ücretsiz olması kararınızı tek başına değiştirmeyebilir.

İkinci sınırlama, deneyimin sosyal tarafa bağlı olması. Bir arkadaşla oynarken yanlış anlaşılmalar komik olabilir, ancak iletişim koparsa aynı bölümde tekrar tekrar takılmak can sıkıcı hale geliyor. Bu yüzden oyunu küçük çocuklarla oynarken yetişkinin sabırlı olması, iki kişi arasında görev paylaşımı yapılması ve başarısız denemelerin suçlama konusu yapılmaması önemli.

Üçüncü nokta, oyunun aksiyon kategorisinde yer almasına rağmen refleks merkezli bir hız oyunu gibi düşünülmemesi. Eğer parmak hızınızı test eden, sürekli hareketli ve rekabetçi bir deneyim arıyorsanız farklı bir aksiyon oyunu daha uygun olabilir. Buradaki aksiyon, çevresel tehlikeler arasında ilerlemek ve iki karakterin hareketlerini doğru sıraya koymakla sınırlı, daha ölçülü bir tempoya sahip.

Ücretsiz olması da seçimi kolaylaştırıyor, fakat ücretsiz bir oyundan beklediğiniz şeyin ne olduğunu netleştirin. Ben bunu uzun süreli bir ana oyun yerine, kısa oturumlarda birlikte oynanacak bir seçenek olarak görüyorum. Tapınak fikri ve iki karakterli yapı size çekici geliyorsa indirmek mantıklı; fakat sürekli yeni sistemler, geniş bir anlatı veya yoğun çevrim içi içerik arıyorsanız beklentiniz karşılanmayabilir.

İndirmeden önce bilmeniz gerekenler

Android tarafında minimum işletim sistemi gereksinimi 7.0. Telefonunuz bu sürümü karşılıyorsa teknik başlangıç koşulu açısından oyuna yaklaşabilirsiniz. Ben yine de özellikle eski cihazlarda kontrol tepkisinin ve ekran kullanımının kişisel deneyime göre değişebileceğini hesaba katardım. Bu nedenle oyunu uzun bir oturum planlamadan önce kısa süre deneyip kontrollerin elinize uyup uymadığını görmek iyi olur.

Fiyatının ücretsiz olması, arkadaşınıza önermek için güçlü bir avantaj. Birlikte oynanacak bir oyunda herkesin satın alma kararı vermesi gerekmediği için denemek kolaylaşıyor. PEGI 3 etiketi de aile içinde değerlendirmeyi kolaylaştırıyor; yine de çocukla oynarken bölüm çözümünü yetişkinin tamamen üstlenmemesi, çocuğa karar verme alanı bırakması oyundan alınan faydayı artırıyor.

Geliştirici adı olan Oslo Albet’i bilmek, oyunun arkasındaki ürünü doğru tanımlamanıza yardımcı oluyor; ancak benim tavsiyem geliştirici isminden çok oynanış tarzına bakmanız. Bu yapımın size uygun olup olmadığını belirleyen şey, iki karakteri sırayla veya birlikte yönetmeye ne kadar istekli olduğunuz.

Son karar: Kimin telefonunda yer açmaya değer?

Ben Fireboy & Watergirl: Forest oyununu, iki kişinin aynı hedef için konuşarak ilerlemesini isteyenlere öneririm. Özellikle kardeşler, arkadaşlar ve ebeveyn-çocuk ikilisi için kısa oturumlarda eğlenceli bir ortak uğraş olabilir. Ücretsiz olması, düşük yaş derecelendirmesi ve anlaşılır temel yapısı sayesinde denemesi kolay; fakat gerçek değerini, iki karakter arasındaki farkı kullanmayı ve sabırlı koordinasyonu seviyorsanız gösteriyor.

Tek başına oynanabilir olması önemli bir artı, ancak oyunun en güçlü hali bu değil. Yalnız oynarken karakterler arasında geçiş yapmak bulmacaları çözmeyi mümkün kılıyor, fakat iki kişiyle ortaya çıkan iletişim ve ortak keşif duygusu azalıyor. Hızlı, rekabetçi veya hikâye ağırlıklı bir aksiyon deneyimi arayanların başka bir oyuna yönelmesi daha doğru olur.

Benim son ölçütüm şu: Bir arkadaşınızla aynı ekrana bakıp “önce sen geç, sonra ben düğmeye basarım” demek size eğlenceli geliyorsa bu oyun hâlâ denenmeye değer. Sürüm 2.0.0 ile değerlendirildiğinde, 2019’da ortaya çıkan temel fikrini koruyan, sade ama koordinasyon isteyen bir yapım olarak duruyor. En büyük gücü, iki oyuncuyu aynı bulmacanın gerçek ortakları haline getirmesi; en büyük zayıflığı ise bu iş birliği kurulmadığında deneyimin hızla zorlayıcılaşması.

Bu yüzden ben onu telefonunuzdaki tek oyun olarak değil, birlikte oynanacak ücretsiz bir alternatif olarak konumlandırırdım. Kısa bir boşlukta açıp birkaç bölüm denemek, ardından kontrol paylaşımını değiştirmek ve karakterlerin güvenli yollarını birlikte planlamak için oldukça uygun. Beklentiyi doğru kurduğunuzda, basit görünen orman tapınağının neden iki kişiyle daha anlamlı hale geldiğini kısa sürede fark edebilirsiniz.